وانگهی چه چیزی روی زمین میتواند برایم کوچکترین ارزش را داشته باشد.

آنچه که زندگی بوده است از دست داده ام

گذاشتم و خواستم که از دست برود و بعد از آن که من رفتم ٬ به درک

میخواهد کسی کاغذ پاره های مرا بخواند

میخواهد هفتاد سال سیاه  هم نخواند....

من فقط برای این احتیاج به نوشتن که عجالتا برایم ضروری شده است می نویسم .

من محتاجم٬ بیش از پیش محتاجم که افکارم را به موجود خیالی خودم ٬به سایه ام كه روی دیوار خم شده و مثل این است که آنچه که مینویسم به دقت میخواند و می بلعد.

این سایه حتما" بهتر از من میفهمد .فقط با سایه ی خودم میتوانم خوب حرف بزنم اوست که مرا وادار به حرف زدن میکند .فقط او میتواندمرا بشناسد٬او حتما میفهمد.....

میخواهم عصاره ٬نه ٬شراب تلخ زندگی خود را چکه چکه در گلوی خشک سایه ام چکانیده و به او بگویم:  

                                              " این زندگی من است"

در هر صورت من به هیچ چیز اطمینان ندارم .از بس چیزهای متناقض دیده و حرفهای جور به جور شنیده ام ٬

حالا دیگر هیچ چیز را باور نمیکنم ٬ به ثقل و ثبوت اشیا، به حقایق آشکار و روشن٬ همین الان هم شک دارم .

نمیدانم اگر انگشتهایم را به هاون سنگی  بزنم و از او بپرسم آیا ثابت و محکم هستی

در صورت جواب مثبت باید حرف او را باور کنم یا نه... 

چه رو یاهایی!

که تبه گشت و گذشت.

و چه پیوند صمیمت ها،

که به آسانی یک رشته گسست.

چه امیدی، چه امید؟

انسان باش،

پاکدل و یکدل؛

زیرا که گرسنه بودن،صدقه گرفتن و در فقر مردن،

هزار بار قابل تحمل تر از پست و بی عاطفه بودن است

خوشا رها کردن و رفتن
خوابی دیگر به سرابی دیگر
خوشا پر کشیدن
خوشا رهایی

خوشا اگر نه رها زیستن
مردن به رهایی

دریغ و درد از مردن به اسارت
نه خاک بلکه خار گشتن پس از مرگ
خوشا آواز رهایی
دریغ و درد که پرنده
در این قفس تنگ دیگر نمی خواند…

چشم من بیا منو یاری بكن           

گونه هام خشكیده شد كاری بكن

غیر گریه مگه كاری می شه كرد

كاری از ما نمیاد زاری بكن

هر چی دریا رو زمین داره خدا              

 با تموم ابرای آسمونا

كاشكی می داد همه رو به چشم من    

 تا چشام به حال من گریه كنن

قصه گذشته های خوب من                             

خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن

حالا باید سر رو زانوم بذارم