وانگهی چه چیزی روی زمین میتواند برایم کوچکترین ارزش را داشته باشد.

آنچه که زندگی بوده است از دست داده ام

گذاشتم و خواستم که از دست برود و بعد از آن که من رفتم ٬ به درک

میخواهد کسی کاغذ پاره های مرا بخواند

میخواهد هفتاد سال سیاه  هم نخواند....

من فقط برای این احتیاج به نوشتن که عجالتا برایم ضروری شده است می نویسم .

من محتاجم٬ بیش از پیش محتاجم که افکارم را به موجود خیالی خودم ٬به سایه ام كه روی دیوار خم شده و مثل این است که آنچه که مینویسم به دقت میخواند و می بلعد.

این سایه حتما" بهتر از من میفهمد .فقط با سایه ی خودم میتوانم خوب حرف بزنم اوست که مرا وادار به حرف زدن میکند .فقط او میتواندمرا بشناسد٬او حتما میفهمد.....

میخواهم عصاره ٬نه ٬شراب تلخ زندگی خود را چکه چکه در گلوی خشک سایه ام چکانیده و به او بگویم:  

                                              " این زندگی من است"

در هر صورت من به هیچ چیز اطمینان ندارم .از بس چیزهای متناقض دیده و حرفهای جور به جور شنیده ام ٬

حالا دیگر هیچ چیز را باور نمیکنم ٬ به ثقل و ثبوت اشیا، به حقایق آشکار و روشن٬ همین الان هم شک دارم .

نمیدانم اگر انگشتهایم را به هاون سنگی  بزنم و از او بپرسم آیا ثابت و محکم هستی

در صورت جواب مثبت باید حرف او را باور کنم یا نه...